Sunnhordland

I samband med det kommande årsmøtet i Norges Handikapforbund Ungdom (NHFU), byrja førre veke eit prosjekt der representantar skal kartleggja tilhøva for ein rørsle- og funksjonshemma person på Stord. Palmar Olav Løklingholm (32) er leiar for NHFU region sørvest, fødd med ryggmargsbrokk og sit derfor i rullestol. Saman med rullestolbrukar Claire Benichou (27) som er multifunksjonelt handikappa, og Svenn-Endre Hannevig (20) som har celebral parese, var han fredag kveld ute på by`n for å sjekka tilhøva på nokre av utestadene. Ei liste med diverse sjekkpunkt var då god å ha.

Då me var attende seinare på kvelden, var toalettet på Tapperiet stroke. Og vonleg vert det slik frametter. Fv. Claire Benichou og Palmar Olav Løklingholm. FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN.

Høg dørterskel

Sjekkrunden byrja på restauranten Sjøkanten. Benichou har nett sjekka toalettet.
- Vart det godkjent?
- Ja, eigentleg betre enn me hadde forventa på ein så liten restaurant. Her var skilt på døra, det vil seia, bak døra med skilt skjulte det seg berre ei trapp, men bak nabodøra var det eit fint handikaptoalett. Elles var her papir i rett høgd og støtter på kvar side av toalettet, seier ho.
Verre var det å koma seg inn på restauranten, fortel dei, - for dørterskelen var temmeleg høg. Og så rullar dei ut, for å visa korleis det var å koma seg inn.
- Skal eg dytta deg litt? spør Benichou , og skubbar litt i ryggen på Løklingholm sin stol.
- Uææææ, det fungerer ikkje, seier han skeptisk.
- Å, ,jaudå, berre eit lite puff til.
Rullestolbrukarane hjelper kvarandre, og inn kjem dei til slutt, noterer på skjemaet, fer ut att, og vidare.

Ikkje alle stader er det like lettvint å komme seg inn. På Barbar gjekk det fint. Fv. Claire Benichou, Palmar Olav Løklingholm og Svenn-Endre Hannevig. FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN.

Gløymde toalettpapiret

På Barbar er det rampe opp til uteplatået. Men bratt er den.
- Hadde du kome deg opp her, Palmar?
- Neppe aleine.
Glatt var den òg, så me let vera å prøva. Men inn kom dei. Her var dørterskelen knappe centimeteren, så dei rulla lett over.
Svenn-Endre har enda ikkje møtt dei store utfordringane på vegen, men synest det var svært mørkt i lokalet.
Duse fargar og få element som utpeikar seg, gjer det vanskeleg for ein svaksynt å orientera seg, seier Løklingholm.
- Korleis er det på toalettet her, då? spør Benichou og rullar mot døra med handikapmerket på.
- Godkjent?
- Kan ikkje rekkja toalettpapiret. Dispenseren heng langt ifrå toalettet. Dette er ofte eit problem, og gløymer ein å sjekka dette før ein set seg, er ein ille ute, ler ho.
- Men har du nokon gong gløymt det?
- Jepp!

Claire Benichou spinn med hjula. Fortauskanten er for høg. Her må det litt hjelp til. Palmar Olav Løklingholm følgjer spent med. Foto: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN

Utålmodige haldningar

I motsetnad til Løklingholm som har vore ein del på utestaden Frugård, har ikkje Benichou, som eigentleg er fransk, vore ute på by`n på nesten to år.
- Det vert rett og slett for slitsamt. Folk tek ofte ikkje omsyn, eg føler meg mest i vegen. Nokre hjelper til om eg treng det, medan andre ikkje bryr seg og har utålmodige haldningar, seier ho.
Ved baren kjem dei til kort, begge rullestolbrukarane. Den rekk langt over hovudet på dei.
- Korleis stiller de dykk til handikappa når dei ynskjer å bestilla? Benichou spør personalet i baren på Barbar.
- Me ville nok prøvd å ta oss tid, svarar bartenderen.
- Vel, folk gjer vel så godt dei kan, seier dama frå Frankrike.
- Du, toalettpapiret går forresten ikkje an å rekkja?
- Nei, eg veit. Me skal få ordna det.

Utanfor Tapperiet møter dei på nok ein hindring, skulle dei få lyst på ein utepils. F.v. Svenn-Endre Hannevig, Claire Benichou og Palmar Olav Løklingholm. FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN

Okkupert toalett

På Tapperiet kjem dei ikkje til inngangsdøra eingong. Ein tolv centimeter høg fortauskant rundt heile inngangspartiet gjer det vanskeleg for rullestolen å rulla over på eiga hand.
Benichou spinn med forhjula.
Den eine dyttar den andre, og med Hannevig si hjelp kjem dei seg over til slutt.
- Hei du, smiler garderobepersonellet.
Her inne er òg baren for høg, - men slikt er det jo over alt, konstaterer Løklingholm.
- Om ein trivest på utestaden har mykje å seia på personalet si innstilling til å vere litt oppmerksame, seier han.
Og handikaptoalettet? Jo, det var fylt til taket med diverse musikkutstyr, instrument og anna som eigentleg høyrer heime på eit lager.
- Dette er veldig vanleg, påpeikar forbundsleiaren.
- Kva skjer her, nokon problem? spør vakta litt morskt.
- Ja, me kan ikkje nytta toalettet, svarar Løklingholm.
- Nei, det beklagar eg. Utstyret skal eigentleg flyttast, og det skal me gjea no straks, seier ein då litt meir serviceinnstilt vakt og byrja arbeidet straks.
Gjennom rot og instrument ser me at det er hev- og seinkbar vask her inne.
- Og det er veldig bra, poengterer Benichou.
Personalet hiv seg rundt og byrjar å flytta utstyret.
Men, noko utepils vert det ikkje her heller. Det er berre trapper opp til uteplatået.
- Og skulle det bli brann, så er det ikkje så kjekt å sitja att heller, dersom nokon hadde bore meg opp, seier Løklingholm.

Bør synleggjera seg

På Delis er dørvaktene galante og opnar dørene lenge før me kjem til døra.
- Ja, her var det greitt å komma inn. Låg dørterskel og hjelpsamt personale, seier rullestolbrukarane.
- Trudde ikkje me kom inn med joggesko her, eg? fleipar franskdama og ser ned på skoa sine.
Toalettet var det verre med. Eine sidestøtta ved toalettet var øydelagt, og den andre stod oppe og var ikkje tilgjengeleg. Toalettpapiret var nokolunde tilgjengeleg.
- Det har vore slik ei stund, og det beklagar me. Sjølvsagt burde det ha vore ordna. Me prøver jo å hjelpa så godt me kan når me har handikappa folk her. Hadde dei med rørsle- og funksjonshemming vore meir ute, trur eg utestadene hadde vorte enda meir tilrettelagde for dei òg, seier dagleg leiar og eigar av utestaden Delis på Stord, Robert Delis.
Etter ei hyggjeleg omvising i diskoteket, var turen komen til Frugård, Arena og Den blå time.
Å gå på torsdagsquiz på Den blå time kan ein rullestolbrukar berre gløyma. Her må ein først opp minst ti trappetrinn. Ikkje er det heis opp frå første etasje heller. Det var det.
Men å komma seg inn på sjølve Frugård er lett. Døra svingar opp og inn ber det. Toalettet er i fin stand, om enn litt trongt. Alarm er her ikkje, men det var det ikkje på nokon av dei andre utestadene som vart sjekka denne kvelden heller.
- Alarm er viktig. Om me dett ut av stolen, eller noko hender, så er me jo her inne aleine, seier Løklingholm og Benichou.
Prosjektkomiteen finn seg eit bord og trekkjer sin konklusjon:
Skal ein ut på by`n på Stord som funksjonshemma må ein minst vera to.

Ikkje lett å komma seg opp til Den Blå Time om dei har lyst til å delta på quiz ein kveld. F.v. Palmar Olav Løklingholm, Svenn-Endre Hannevig og Claire Benichou. FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN

Å møte eit handikaptoalett okkupert av lagerutstyr er ikkje uvanleg, påpeikar Palmar Olav Løklingholm. Claire Benichou noterer . FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN

Ikkje lett å snu ein rullestol her inne. Handicap toalettet på Tapperiet var fullt av sceneutstyr. Claire Benichou kjem ikkje inn med rullestolen. FOTO: HENRIK MUNDAL ANDREASSEN

Sunnhordland.no on Facebook

Postadresse:
Boks 100, 5401 Stord

Hovudkontor:
Borggata 15, Stord

Ansvarleg redaktør:
Magne Kydland

Sunnhordland arbeider etter Redaktørplakaten, Ver Varsam-plakaten og Tekstreklameplakaten sine retningslinjer for god presseskikk.

Papirutgåva i dag

Siste blogg

Papirutgåva
i dag