annonse

Eit naudsynt ærend

Teikning
Teikning: Lars Slettebø

Samvitet slo til: «Fy - så stygt kan du ikkje tenkja når du er her for å levera kollekten», skriv Halvard Wiik.

  • Meiningar

I Fitjar er det mange svært aktive lag og organisasjonar. Desse skaffar seg inntekter på ulike vis. Pengane vert så sette inn på konto. Kasseraren leverer plastposen i banken, og så ordnar resten seg på ein blunk. Slik har det vore lenge, men no skal det gjerast meir rasjonelt og moderne.
 
Difor må fitjarfolk reisa til Stord for å setja pengar i banken. Ein bytur er forresten ikkje å forakta. Det kan vera utviklande for ein fitjarbu å få møta det urbane og moderne livet ute i verda. Med desse tankane i bakhovudet såg eg lyst på eit snarærend sørom «Morkjo» med kollektkronene som skulle inn på konto.
 
Kl. 09.00 sette eg meg i bilen. Ein halv time seinare fann eg meg ein to timars gratis parkeringsplass på Vikjo, og gjekk så andektig inn i banken med plastposen i neven. Men kva var dette? Sist eg var i ein bank var der ein skranke med folk bak, og kundane stilte seg sjølvbedne i den køen som var kortast og rykte disiplinert framover til det vart deira tur. Men her var berre nokre skrivebord spreidde utover golvet. Halvvegs gøymt bak ein stor skjerm sat bankdamene. Framfor sat kundane godt til rettes i mjuke stolar. Dei prata og såg ut til å ha god tid.
 
Etter kvart forstod eg at skal eg få noko service her så må eg først trekkja kølapp, nett som på apoteket når eg skulle henta blodtrykksmedisinen min. Eg trekte nr. 124. Det var ingen andre enn meg som venta, så dette rekna eg med skulle gå fort. Men nei - eg fekk god tid til å studera både tak og vegger. I ei litt bortgøymt krå fekk eg auga på eit skilt om at her kan ein setja inn pengar. Eg såg ikkje noko som kunne tyda på krav om kølapp der, så eg skunda meg bort. Men det var ikkje folk, berre ei svær maskin som møtte meg. Etter det eg kunne forstå måtte det vera den me skulle putta pengane inn i. Ja ja, tenkte eg, kan stordabuen klara det så må vel eg og. Eg budde trass alt fleire år på Vikjo i ungdommen.
 
Instruksjonane vart nøye studerte. Så trekte eg pusten djupt og lét det stå til. Først skulle maskina ha bankkortet mitt. Eg kvidde meg med å sleppa taket, for ho såg ganske glupsk ut. Men eg hadde ikkje behøvd å vera skeptisk. Ho spytta det ut igjen like raskt som ho fekk det. På skjermen kom det opp ei lynmelding der eg trur det stod noko om at maskina ikkje kunne akseptera meg. Det verka nærast som ho hadde fått sjokk, for det kom eit ras med ulydar utor ho. Eg mota meg opp og prøvde ein gong til. Det skulle eg visst ikkje ha gjort, for no tok ho heilt av. Lynkjapt fekk eg berga bankkortet mitt. Skjelvande bakka eg forsiktig ut utan å sleppa auga av maskina før eg var komen trygt inn igjen blant folk. «Eg må ha hjelp», tenkte eg, og fann fram kølappen min, nr. 124. Men nei, no viste displayet at det var nr. 127 og oppover som hadde slept til. Eg trekte ny lapp, nr. 131, og sette meg matt ned for å venta på min tur.
 
Jammen fekk dei mykje service dei som sat i kundestolane, men etter 20 min kom faktisk ei elegant bankdame bort til meg og spurde om eg trong hjelp til noko. Ja, sa eg takknemleg, og fortalde om det som hadde hendt ute ved maskina. «Ho er i ustand. Dei driv og reparer no», opplyste dama. I mitt stille sinn tenkte eg at «hadde du hengt opp ein lapp på maskina, kunne eg blitt spart for den påkjenninga eg no har vore igjennom». Men slikt seier ein ikkje høgt til ein som har mykje betre vet enn ein sjølv. I staden spurde eg forsiktig: «Sidan maskina ikkje fungerer, kan vel du ta imot pengane og få dei inn på konto»? Kor dum går det an å vera! Eg fekk grei beskjed om noko som eg sjølvsagt burde ha forstått utan hjelp. «Det går ikkje an å gjera manuelle innskot i ein moderne bank. Vent til maskina er i orden. Det tek minst ein halv time». «Ja ja», sa eg, «då får eg rett og slett ta meg ein tur til frisøren i mellomtida».
 
45 minutt seinare var eg attende i banken, nyklipt og fjong, synest eg. Med mitt finaste smil strena eg bort til dama for å høyra om maskina no var klar. Smilet vart ikkje gjengjelda - tvert imot. Eg forstod straks at eg hadde synda grovt. Ingen bankfunksjonær godtek køsniking. Så gjorde eg det eg kunne best, trekte ny kølapp, nr. 139, og sette meg. Eg skjegla bort i kråa der bankmaskina stod, og såg ei ganske fornøgd dame koma ut. «Då er sikkert maskina i orden», tenkte eg og gjekk bort. Med dirrande hand sette eg kortet mitt inn. Denne gongen kom det ingen ulydar. Med stigande mot tasta eg inn kode og kontonummer. Så fekk eg beskjed om å trykkja for å stadfesta at me var samde om alt så langt. Eg trykte - men no var det slutt på velviljen. Etter nokre få sekund spratt det opp ei melding på skjermen: «Du har brukt opp tida di. Start på nytt». Dei to neste forsøka enda på nett same måten sjølv om eg trykte fortare for kvar gong. «Nei, her må eg ha hjelp» forstod eg, og fann fram kølappen min, nr. 139. Eg for inn igjen til bankdamene, men no var det nr. 140 og oppover som sat i kundestolane. Eg pusta tungt, trekte ny kølapp, nr. 144, og sette meg litt tafatt ned igjen.
 
Ventetida brukte eg til å tenkja nøye gjennom alt det kunne vera aktuelt å spørja om, slik at eg skulle sleppa å trekkja fleire kølappar. Eg hadde m.a. oppdaga at når eg skulle setja inn pengar måtte eg ha nøyaktig beløp. Det går ikkje an å putta på t.d. 400 kroner når du skal setja inn 390, og så få igjen 10 slik som i butikken. Å nei, her er ingen slinger i valsen. Eg mangla også eit kontonummer, men rekna med at bankdama kunne finna det dersom eg spurde fint.

Så vart det min tur til å setja meg i kundestolen. For å prøva å mjuka opp situasjonen litt, tok eg på meg eit lite smil kombinert med at eg liksom tilfeldig strauk meg over det som var igjen av håret, og sa noko om at jammen har de flinke frisørar her i byen. Kroppsspråket eg vart møtt med sa tydeleg frå om total skivebom. Her gjeld business, ikkje vas. Med ein kombinasjon av ei forlegen og stram maske spurde eg kort om kontonummeret til XX. Den etterfølgjande samtalen gjekk omtrent slik:
 
«Kunden har 3 kontoar - kva for ein vil du bruka?».
 
«Korleis kan eg vita det utan meir informasjon?»
 
«Eg kan ikkje sei meir, eg har teieplikt».
 
«La meg få alle nummera då, så får eg prøva å finna ut av det sjølv».
 
«Du kan ikkje få meir enn eitt, eg har teieplikt om resten».
  
«Kva gjer eg då»?
  
«Det kan diverre ikkje eg hjelpa deg med».
 
«Så la meg få den med flest transaksjonar på. Det må jo vera brukskontoen»
 
«Hm - ja det trur eg ikkje kjem inn under teieplikta. Kontonummeret er xxx.».
 
«Takk. Kan du veksla ein 20-kronar, for bankmaskina di klarar ikkje å gje igjen»
 
«Moderne bankar har ikkje vekslepengar, så det må du ordna sjølv.».
 
«Ja vel. No har eg vore og prøvd denne bankinnskotsmaskina di, men når eg er komen vel i gong seier ho at eg har brukt opp tida mi, og at eg må byrja på nytt. Kan du vera med bort og hjelpa meg»?
 
«Prøv igjen du - det går sikkert bra. Viss ikkje får du heller koma tilbake».
 
Eg tenkte først eg skulle spørja om eg i så fall måtte trekkja ny kølapp, men lét det vera. Ein slik kommentar kunne jo oppfattast som litt frekk.
 
No kjende eg faktisk eit lite snev av forarging, men eg knytte nevane og bestemde meg for å stå løpet ut. Rett over gata brukte dei 10 sekund på å veksla 20-kroningen min, og eg fekk eit gratis smil på kjøpet. Attende i banken sette eg kursen rett bort mot bankinnskotsmaskina utan noko meir om eller men eller kølapp. Men du verda - her kom nye utfordringar. Framfor maskina stod ei djupt konsentrert dame med eit heilt plastnett fullt av mynt. Ho stappa i maskina, trykte på knappar og fekk ut kvitteringar uavlateleg. Etter 20 min. snudde ho seg, og med eit smil slo ho fast at «dette kjem til ta si tid. Sparepengane til ungane skal inn på forskjellige konti. Det mest spennande er korleis maskina reagerer når ho får posen med ukurante myntar. Dei set seg ofte fast slik at heile stasen stoppar». No steig blodtrykket mitt til nye høgder, kaldsveitten pipla og nevane knytte seg. Eg tenkte med meg sjølv at «dersom du no krasjar maskina igjen, så kjem du også til å sjå ganske ukurant ut før du kjem deg ut herifrå». Men så slo samvitet til: «Fy - så stygt kan du ikkje tenkja når du er her for å levera kollekten».
 
Bak meg i køen stod ein kar i frelsesarméuniform, også han med plastpose i neven. Tida gjekk medan me studerte ryggen m.m. til ho som stod og fora framfor oss. Ansiktsuttrykket til frelsessoldaten vart stramare og stramare, og leppene såg etter kvart ut til å forma lydlause ord som neppe høyrer heime i Frelsesarmeen sitt søndagsskulevokabular.
 
Endeleg vart det min tur - og du store tid. Maskina aksepterte både meg og mitt. På 10 min. fekk eg gjort alt. Eg smilte stolt til Frelsesarmemannen då eg gjekk ut igjen, men han såg ikkje meg, berre raudt trur eg.
 
Letta og glad gjekk eg ut til bilen min. Under vindaugsviskaren låg ei helsing. Som takk for at eg og bilen min hadde vore her så lenge, skulle eg få lov å gje eit bidrag på kr. 300,- til bykommunen Stord. Merkeleg nok rann det nett då eit minne opp i hugen min om ein kommentar frå den tida fitjarbuen diskuterte kva retning Håkonarstøtta skulle snuast: «Snu ansiktet mot fjorden og reva mot Storden». Vanlegvis likar eg meg godt på «Vikjo», men nett denne dagen kjendest det ekstra heimsleg og trygt då eg endeleg passerte det skamskotne kommuneskiltet ved Rydlandssaga.
 
Eit ærend som før hadde kosta meg 10 min. av lunsjpausen min, kosta meg i dag 300 kroner i bot, 200 kroner i reisepengar og 6 timars arbeid. Men uansett, me får vel finna oss i at det kostar litt å få del i dei rasjonelle nyvinningane, og visa forståing for at det er urbane strok som vert prioriterte. Trass alt var eg ganske fornøgd med at eg hadde meistra steget inn i den moderne tid. Vel heimkomen konstaterte eg at kona hadde slege vekk kaffien som me skulle kosa oss med i tolvtida. I staden hadde ho gjort klar ein herleg middag til normal tid kl. 15.00, og den var enno ikkje blitt heilt kald.
 
Halvard Wiik,
Fitjar

Klikk for å sjå kommentarar ()

Her kan du fritt koma med synspunkt og informasjon. Me krev fullt navn. Då blir det meir interessant for andre å lesa det du skriv. Trakassering, truslar, hatske meldingar eller reklame er ikkje godteke på sunnhordland.no. Falske profiler blir utestengde. Ver sakleg og vis respekt når du kommenterer.

Vil du ha nyheitsbrev frå Sunnhordland?

* må fyllast ut