annonse

Drama i kvardagen

Styr
Styr: Livet som småbarnsforeldre er ingen dans på roser, skriv Anders Totland. (Foto: Lars Slettebø, illustrasjon)

La oss vera ærlege: Det er noko styr med ungar. Ein kan legga ut så fine bilete ein berre vil på Instagram, men livet som småbarnsforeldre er ingen dans på roser. For all del: Det er mykje som er kjekt, faktisk det aller meste. Men det er mykje styr òg.

Anders Totland

Det er barnehage og skule, med første skuledag og juleavslutning og dugnad og basar. Det er fotballtrening og symjing og lekser som helst skulle vore gjort i går. Det er nisteboksar med mugla brødskorper og vått gymtøy som helst skulle ha funne vegen til vaskemaskinen av seg sjølv. Og det er småstein som lagar fine teikningar i lakken på bilen og fjernkontrollar som på uforklarleg vis havnar i vedomnen midt på sommaren.

På toppen av det heile – og innimellom alt dette foreldrekjaset – må dei aller fleste av oss gå på jobb kvar dag, eller i alle fall fire-fem dagar i veka, og kanskje til og med i helga. Av og til tenker eg at det nærmast er eit lite under at alt saman går i hop.

For det gjer seg ikkje sjølv. Nokon (som regel kona) må smøra nista, nokon (kona, ja) må følgja i barnehagen og nokon (det er vel strengt tatt kona, det òg) må setja vaskemaskinen på for at det skal bli reint, medan andre (som regel meg) sit i sofaen med PC-en på fanget.

I denne travle familiekvardagen finst det likevel nokre små, men svært kjærkomne, pusterom. Ein tur opp i lia etter at ungane har lagt seg, er til dømes gull verd for å rydda i hovudet etter ein lang dag. Ein liten halvtime på snøggbåten til og frå jobb, er heller ikkje å forakta. Og skal me slå på stortromma saman, hender det til og med at me skaffar oss barnevakt ein kveld eller to og reiser vekk.

Dei aller beste pusteromma i kvardagen, er likevel ikkje storbyferiane og utekveldane med gode venner. Dei er fine, dei òg, men ikkje finast. Dei finaste stundene kjem når du minst anar det, som ei uventa lomme av ledig tid midt i ein travel kvardag.

Det er ei slik stund eg håpar på, då eg foreslår at eg kan følgja eldstemann på åtte til første økt på dramatilbodet til kulturskulen i haust, same dag som eg har følgt seksåringen til første skuledag.

Planen er enkel: Først skal eg levera åtte-åringen der dramaundervisninga skal vera. Deretter skal eg snika meg vekk og finna ein plass eg kan kjøpa ein kopp kaffi, som eg kan nyta for meg sjølv den vesle timen fram til me skal køyra heim igjen i fem-tida.

Alt ved oppmøte klokka fire forstår eg at planen kjem til å ryka. Junior, som elles er ein rimeleg sjølvstendig type, vil helst at eg skal vera med inn. Greitt nok, det får heller gå – så kan eg snika meg ut for å drikka kaffi når han etter kvart har gått seg varm.

Det er berre eitt problem: Dramalæraren har nemleg ein ufråvikeleg regel om at alle dei vaksne som blir med inn i salen må delta i opplegget saman med ungane.

Så der står eg då, i dongeribukse og skjorte og litt for klamme sokkar, etter ein lang dag med skulestart og middagslaging og heimekontorjobbing innimellom det heile, og får beskjed om å varma opp ansiktet.

– Sånn som dette, seier dramalærar Eirin og ser ut som om ho skal riva av seg huda i ansiktet, medan eg lengtar meir og meir etter eit einsleg bord på ein roleg kafe for kvar grimase.

Junior er derimot begeistra som berre det. Ikkje berre får han lov til å laga løgne ansikt – her blir han endåtil oppmoda til å gjera seg så rar han berre klarer.

– Gjer ansiktet så lite som du klarer, seier læraren og junior knepper saman augo og munnen som ei spissmus.

– Og så stort du klarer, seier læraren og junior gaper og slår ut med armane.

– Så må me rista laus, seier læraren og me ristar på hender og føter, og før me veit ordet av det står me midt på golvet og ristar på heile kroppen, som ein liten gjeng med klønete magedansarar.

Etter ein time er det slutt, og det er på tide å gå ut på gangen for å ta på seg skoa igjen. På veg ut av lokalet får læraren den umiddelbare tilbakemeldinga ein stort sett berre får når ein jobbar med ungar:

– Dette er det kjekkaste eg har vore med på så lenge eg kan hugsa, seier junior.

Våt av sveitte, og meir enn sånn passe sliten, må eg vedgå at det faktisk var veldig kjekt. Men neste gong får mora gå.

Denne saka var publisert i magasinet Mitt Sunnhordland som kom ut 29. september.

Klikk for å sjå kommentarar ()

Her kan du fritt koma med synspunkt og informasjon. Me krev fullt navn. Då blir det meir interessant for andre å lesa det du skriv. Trakassering, truslar, hatske meldingar eller reklame er ikkje godteke på sunnhordland.no. Falske profiler blir utestengde. Ver sakleg og vis respekt når du kommenterer.

Vil du ha nyheitsbrev frå Sunnhordland?

* må fyllast ut